Bu bir 1962 model VW, bölünmüş pencereli, çift kabinli kamyonet.
Kumru mavisi, ağızotu grisi ve pas rengi.
İçi gri vinil ve koli bandıyla döşenmiş.
1971 model, 60 beygir gücünde, dört silindirli motoru var.
Bunun hoşuma giden yanı Campbell, Kaliforniya'da
bir VW Porsche tamirhanesinin servis aracı olması.
Düz platformu, iki sıra koltuğu ve bir yanında fazladan kapısı var.
- Michael? - Jerry!
- Kahve içmek ister misin? - Kesinlikle. Gelsene.
- Birazdan oradayım. - Tamam.
Merhaba, ben Jerry Seinfeld, Comedians in Cars Getting Coffee'yi izliyorsunuz.
Bugünkü konuğum Michael Richards.
Televizyonda dokuz yıl kapı komşumu oynadı.
Hâlâ çok yakınız.
Bu bölümdeki bazı olaylar kurgulanmış gibi görünüyor.
Kurgulanmadılar.
Neden kahve içiyorsun? Ne gerek var? Canlanmak mı istiyorsun?
- Canlanmak mı istiyorsun? - Dikkat çekmem ve canlanmam lazım.
Senin için seçtiğim bu araca
vereceğin katıksız tepkiyi görmek istiyorum.
Tanrım, bu...
Bayıldım. Çok beğendim.
- Bu sensin, Michael. - Öyle.
Çok beğendim. Eşyamı içine atabilirim.
Kahve şart değil. Dizinin adı öyle sadece.
- Kahve içtiğini sanmıyorum. - İçiyorum.
Ne o? Kahve, içki, para.
- Artık hayatın böyle mi? - Böyle.
Ah, Jerry.
Kahve, içki, para. Önceliklerim.
Kahve, içki ve çok para.
Başka ne göstereyim?
Solda Getty Müzesi var.
Satılıktı. 7,5 milyon dolar istiyorlardı.
Ön tarafına baksana. Tepeden aşağıya kayıyor.
Alt tarafa istinat duvarı yaptılar.
Daha fazla inmesini bekliyorlar çünkü.
Aman Tanrım.
Yüzme havuzu gitmiş bile.
Havuzun yarısı kaymış.
- Tanrım. - Bak!
Havuz orada, Jerry. Bak!
Neden 7,5 milyon verip...
Sonuçta hepsi kayacak.
Eksende hafif bir eğim var ve kabarcıklara doğru gidiyor...
Denizin altındasın.
Birbirimizi oynamıştık ya?
Bir bölümde ben sen oldum, sen de ben.
Çünkü ev değiştirmiştik.
- Kenny Rogers Roasters. - Tanrım, bu konuda berbatım.
Turuncu tabela.
Kapıyı açtığında turuncu seni çarpmıştı ve geriye yaslandın.
- Çok komikti. - Ah, ya.
Ama komedinin entelektüel yanını hep takdir etmişimdir.
Işık o kadar güçlü ki omurgamı büküyor.
- Tanrım. Çok komikti. - Güzel günlerdi.
Güzel günlerdi.
Bana hayatımın rolünü verdin.
Sen de bana hayatımın deneyimini kazandırdın.
Seninle oynadım, değil mi?
Senin yanında olunca o çatlak karaktere dönüşeceğim.
- Zamanla olacak. - Durma.
- Şu sokaklardan birine sapar mısın? - Hangisine?
- El Medio mesela? - Olur.
Sugar Ray Leonard burada oturuyor.
Tam şu evde. Durup merhaba diyelim.
- Onunla arkadaş mısın? - Evet, onu tanıyorum.
Bizi buyur edebilir.
Sugar!
Selam, Barry. Burada ne işin var?
Sugar Ray Leonard'ın burada oturduğunu söyledi.
Bu Barry Katz.
KOMEDİ MENAJERİ / YAPIMCI
Onu son görüşüm 2002 belgeselim Comedian'da oldu.
Tek yapması gereken...
- Buraya mı geliyorsun? - Evet.
- Gerçekten mi? Selam. - Merhaba.
- Sugar evde mi? - Sugar evde mi?
- Sugar Ray Leonard burada mı oturuyor? - Hayır.
- Vay be. - Yanlış ev mi?
- Bu kimin evi? - Jay Mohr'un.
- Jay Mohr kim? - Komedyen ve oyuncu.
O bitişik evde. Hata yapmışım.
- Emin misin? - Eminim. Bitişik ev.
Jay Mohr, Sugar Ray Leonard'ın bitişiğinde mi oturuyor?
Merhaba diyelim. Kabalık etmeyelim.
- Bu gerçek bir köpek mi? Baksana. - Gey olduğunu bilmiyordum.
Korktum.
Onun evi olduğundan emindim.
Çok garip...
- Ne diyorsun? - Araba harika bence.
Böyle şeyleri alıp işte yani...
Jay Mohr çok kızar.
- Neden? Sahi mi? - Öğrenirse.
İyi özür diledik mi?
- Hayır, kabalık ettik. - Düzgün ayrıldık mı?
Geri dönmeliyiz.
Hayır, ben dönmem.
Kabalıktan hoşlanmayız,
ama durum komedisi süperstarları evini ziyarete gelmiş,
onları daha ne kadar kaldırımda bekleteceksin?
Yukarı çıkıp giyiniyor olabilir.
Dediğim gibi, bitişikte çalışıyorlardı, pek uyumamış olabilir.
Kadife robdöşambrla in.
O kadar küçük bir köpeği varsa robdöşambrı da vardır.
- Öyle. - Evet.
Bir kahve için epey yol gittik.
Sugar Ray Leonard'ın evini ararken oyalandık.
Çok üzgünüm. Gerçekten.
Bana doğruyu söyle.
Gerçekten Sugar Ray Leonard'ı tanıyor musun?
- Onu tanıyor muyum? - Doğruyu söyle.
Hayır. Onu tanımıyorum.
Bak, geçmişi de hatırlamıyorum.
Tabii geçmişi hatırlamıyorsun.
Hatırlanacak bir şey yok.
Psikolojinin 125 yılı heba oldu.
Geçmişte böyle bir davranış yüzünden kendini hapiste bulurdun.
Doğru. Hapishane...
...bir yetişkinin bir çocuğu cezalandıracağı bir yer.
"İçeri gir ve orada kal.
7-Eleven soymak ha! Gir şu hücreye!"
"Elinde sandviçle önüne bakmadan
arabayı insan kalabalığının içine sürdün."
"O hücrede otur ve ne yaptığını bir düşün, Charles Manson.
Sözüm ona parti olacaktı.
Kendinden utanmalısın."
"Bu akşam sana yemek yok."
Jay Mohr için amma garip olmuştur.
Kapımdaki kimdi? Ne yapıyorlardı?
Sugar Ray Leonard'ın evini arıyorlardı.
Peki, köpeğime ne dedi?
Söylemek istemiyorum.
Oraya mı gidiyoruz?
Ciddi misin? Onca insan varken mi?
"Selam" deyip içeri dalamayız. Biz normal insanlar değiliz.
Normal değiliz. Doğruca yürüyüp "Ben geldim" mi diyeceksin?
"Ben geldim. Ne yapacaksanız yapın."
O yüzden setimi yanımda getiriyorum.
Şimdi bilmiyorsun.
Kim olduğumu bilmiyorsun. Değil mi?
Hayır. Deli olduğunu biliyorum.
Bilmem ki, Jerry.
Bak. İşte ben.
- Aynı saç. - Aynı adam.
- Müthiş değil mi? - Müthiş.
- Müthiş. Nasılsın? - İyiyim.
Saç stilimizin tamamen aynı olmasına inanamıyorum.
- Şuna bak. - Baksana.
- Aynı güneş gözlüğü. Bir dakika. - Kiminle karşılaşacağın belli olmuyor.
İnanılmaz, değil mi?
- Evet. - Senmişsin gibi yapıp saklanabilirim.
- Ben de. - Bu inanılmaz.
Hayat bir saklambaç.
Bunun olduğuna kimse inanmayacak.
Bence şapka ve güneş gözlüğü falan tak.
Ah, Michael. Kurtar kendini.
Biz camdaki yağmur damlalarından ibaretiz.
Acaba beni kim siliyor?
Tanrım. Bunu buraya kim koymuş?
MALIBU MUTFAĞI
Yemin ederim daha sabah düşünüyordum,
prova yapardık, aptalca veya garip bir şey olurdu
ve "Bu ilginçti" derdin.
Ve tekerlek dönmeye başlardı.
Satranç böyle oynanır.
Bir hamle yapar ve "Bu ilginç" dersin.
"İlginç."
Satranç oynardım, askerdeyken hiç yenilmezdim.
O konuda çok iyiydim. Satrançta puanlama vardır.
Satranç ustası 2100 puan civarındadır.
Ben de bilgisayarla 2100 seviyesinde oynuyordum.
- Sahi mi? - Evet.
O makineyle haftalarca satranç oynadım,
sonra bir gün Hollywood Bulvarı'nda
köşede duruyordum, üstü başı kir pas içinde bir adam gördüm.
Sokakta yaşıyordu.
- Önünde bir satranç seti vardı. - Peki.
"Satranç mı oynuyorsun?" dedim. "Evet" dedi.
- Ama evsizin biriydi. - Evsizdi.
"Hadi bir oyun oynayalım" dedim.
"İki oyun oynayalım" dedi.
"Seni iki kere yenersem benimle bir daha oynayamazsın."
Kimin başlayacağını anlamak için ellerini uzattı.
- Tamam. - Siyah, beyaz. Seçtim. Beyaz çıktı.
İlk hamle benimdi. Avantaj bendeydi.
- Kaldırımda mı oturuyordunuz? - Evet.
- Böyle oturmuştum. - Tamam.
Taşımı oynadım, o da oynadı ama çok hızlıydı.
"Hamleyi durduruyor" dedim.
Bir at çıkardım, o da piyonu oynadı. Fili çıkardı.
İki dakikada beni savunmaya soktu. Güm, şah mat!
"Vay" dedim. İki dakikada beni mat etmişti.
Kimse beni iki dakikada mat etmeyi başaramamıştı.
Hiç kimse. Makine bile beni iki dakikada mat edemez.
Ama bu sefer "Tamam, oynayalım" dedim.
Bana seçtirdi. Yine önce ben başladım.
Tamam.
Yüklendim. Atını çıkardı. Filimi oynadım...
Şah mat!
İlk seferinden de hızlı.
Eşyasını toplarken "Hadi, bir daha oynayalım" dedim.
"Hayır. Seni iki kere yendim, bir daha benimle oynayamazsın" dedi.
Sokakta adamın peşine takıldım,
"Hadi. Oynayalım" diyorum. "Hayır, beni rahat bırak. İstemiyorum" diyor.
"Hadi. Bir oyun daha. Hadi" diye üsteledim.
Benimle oynamadı.
Eve gittim, profesyonel satranç oyuncusu olan bir arkadaşımı aradım.
Ona dedim ki,
"Leon, sokakta bir adamla oynadım, beni iki kere yendi".
"Evet, bir dâhiyle oynamışsın" dedi.
"Turnuvalarda farklı bir kente gittiğimde öylelerini bulup oynamaya çalışırım."
"Hiç yendin mi?" diye sordum, "Asla" dedi.
- Gerçekten mi? - Gerçekten.
"Tanrım, onlardan birini bir turnuvaya alsak" derim hep. Düşünsene.
"Onları bir yerde tutamazsın. Deli onlar" diyor.
Ama yenilmiyorlar işte.
Dünyanın en büyük satranç oyuncusu olabilirdi.
Muhtemelen. Büyük ihtimalle.
Başta bana söylemişti.
"Seni iki kere yeneceğim, o kadar.
Daha fazla oynamayacağız."
Neden böyle bir kural koyuyor ki?
Çünkü bunu defalarca yapmış
ve kolayca yenebileceği birine harcayacak vakti yok.
Sebebi bu olsa gerek.
Neyi o kadar iyi yapıyordu ki böyle çabuk kazanabiliyordu?
Hamleleri önceden görüyordu.
Burada iş biraz metafizik bir hâl alıyor.
Belki de son kertede deli olmak lazım.
- Veya bizlerin uyum sağladığı... - Geleceği mi görüyor acaba?
...Gerçeklikten kopuk olmak lazım.
Farklı gerçeklikler, gidilebilecek farklı yerler var.
Büyük sanatçılar farklı yerlere gidiyorlar ve sonra bu yeni bir paradigma oluyor.
"Vay, oraya gitmeyi düşünmemiştik" diyoruz.
Bir satranç tahtası icat ettim.
Dairesel olarak oynamak istedim.
Kuzey ve güney kutbundasın, taşların da öyle
ve her yöne oynayabiliyorsun.
O zaman satrancı bırakmam gerekti.
- Bernie Brillstein. - Bernie Brillstein.
- Şov dünyası efsanesi. - Evet.
O zamanlar Fridays'i yapıyordum. O da idari yapımcıydı.
İçeri girdi, büyük bir adamdı.
Sadece fiziği değil, tüm varlığı.
- Herkes bilirdi... - Aslan gibiydi.
...Bernie bir mekâna girdi mi hemen anlaşılırdı.
"Ne düşünüyorsun, Bernie?" dedim. "Âlâ" diye cevap verdi.
Sonra bu, Bania'nın dizideki cümlesi oldu.
- Hatırlıyor musun? - Tanrım, o repliği ona sen mi verdin?
- "Âlâ mı, Jerry?" - Evet.
Bak, hiçbir şeyi kaçırmıyorsun. Hep kapıyorsun.
Havada. Renkte.
Hatırlıyor musun, diziyi hazırlarken
"Michael Richards nasıl olur?" dediklerinde ilk söylediğim şey
"Michael Richards müsait mi?" olmuştu.
Kanaldan iki adamla prova yaptın.
İki mi? Beni üç kere çağırdın.
Bir oda dolusu insanla okuma yaptım.
Evet, ama satranç gibiydi. Rolü alacağımı biliyordum.
- Öyle mi? - İlk tanıştığımızda anlamıştım.
- Sahi mi? - Biliyordum. Hiç ses çıkarmadım.
Ben de sana söylemedim.
Seninle okuma yaparken biliyordum, "Bu fırsatı kaçıramazlar" demiştim.
Sanki kader "İkiniz birlikte olacaksınız" diyor.
Hayatımın sonuna kadar Kramer'ı oynayabilirdim.
Evet.
O karakter her duruma uyuyordu.
O karakterin ruhunda büyük bir evrensellik vardı.
- Bali'ye gittim. Uzaklaştım. - Evet.
Bir süre uzaklaştım.
Dünyadan el etek çekmek gibi.
Ormana gittim. İyice derinlerine.
Çıplak insanlar gördüm, beni gösterip şöyle diyorlardı...
Kramer!
"Kramer bu." Beni diziden tanıyorlardı.
Kablolu yayını olan bir kulübe varmış.
Küçük bir televizyonda diziyi izleyebiliyorlardı.
Bali'nin ormanlarında.
Diziye bayılan oyuncular var.
Evet.
Benim için hep bir mücadeleydi.
Hayır. Süreci yargılamayı kabul etmiyorum.
Burnunu dayayıp prova yapmayı sevmen önemli değil.
- Beni öyle görürdün, değil mi? - Evet.
Hepimiz aynı adaya ulaşmaya çalışıyoruz.
İster yüz, sörf yap, gökten in, fark etmez.
Önemli olan kayda geçildiği an.
Tamam. Çünkü bazen diziye bakıyorum da
daha çok eğlenmeliymişim diye düşünüyorum.
Michael, bunu ben de söyleyebilirdim.
Ama bu bizim işimiz değildi.
Bizim işimiz eğlenmek değil, eğlenmelerini sağlamaktı.
Öyle de yaptık.
Bu çok güzel. Çok güzel.
Çünkü bencilce çalıştım sanırım.
- Özverili değil. - Evet.
- Önemli olan ben değilim. Onlar. - Evet.
İşte yedi yıl önce...
...komedi kulübünde çuvalladığımda aldığım ders.
Biri gösterimi böldü diye sinirlenip
beni üzen şeyler söyledim ve öfkeyle sert tepki gösterdim.
O akşam özverili olmalıydım.
Çoğu zaman o durumda özverili oluyorum.
Evet. Birkaç set yaptığını söylemiştin.
- Hayır, ben asla... - İster misin?
Bazen diyorum ki "Mecburum. Yapmalıyım." Normal olarak yapardım da...
Girip bu malzemenin etrafında oynardım.
Ama hayır. Ben...
Yedi yıl önceki o olaydan sonra patladım. Bu beni yıktı.
Bencilce bir tepkiydi.
Fazla şahsi almıştım. Sadece şöyle söylemeliydim,
"Evet, çok haklısın. Komik değilim.
Eve gidip çalışayım. Yarın gece görüşürüz."
Ve ayrıl. Veya öyle bir şey. Ne olursa.
Ama öyle gecelerden biriydi işte.
Yanımda kaldığın için sağ ol.
- Yok, sahiden, sen... - Mesele değildi.
- Benim için önemliydi. - Çok iyi.
Ama içimden hâlâ biraz dertleniyorum.
Tamam, peki, bu... Bilirsin... Sana kalmış.
- Evet, bu büyük... - Şunu söylemek sana kalmış,
"Bu yükü yeterince taşıdım. Artık bırakıyorum."
Evet.
Umarım enstrümanını tekrar kullanmayı düşünürsün,
çünkü gördüğüm en güzel enstrüman.
- Ah, Jerry. Sağ ol, dostum. - Öyle, evet.
Altyazı çevirmeni: Selen Akhuy